Schodami raz w górę, raz w dół. Tak wygląda jesień w Blankenese

 Będę to powtarzać w nieskończoność: tegoroczna jesień jest przepiękna! Wiem, że jeszcze może nadejść najgorsze i wszyscy wiemy, że nadejdzie ale póki co jest cudnie zatem dobra moja! Przecież to najgorsze mogło się już zacząć w październiku, tymczasem jest ciepło, słonecznie i jasno, nie pamiętam tak ładnej i miłej sercu jesieni, dawno już nie widziałam tyyyyyyyylu drzew w taaaaaaaakich zachwycających kolorach. Nawet kiedy nadejdą deszcze i słoty to jesieni, która tak długo zachowywała się tak poprawnie i przyzwoicie, będę w stanie wybaczyć wiele; tych słonecznych, wiosennych dni z pewnością jej nie zapomnę.

 A dopóki jest słońce i niebieskie niebo wykorzystuję te dobrodziejstwa najlepiej jak się da a moje zaprzyjaźnianie się z jesienią przechodzi teraz najlepszy możliwy moment. Myślę, że musiałam do tego dojrzeć co w wolnym tłumaczeniu można interpretować, że odpowiednio się zestarzeć. W poprzednich latach niektórzy z Was pisali mi w komentarzach, że jak będę starsza to będę wobec jesieni bardziej tolerancyjna i łagodniej do niej nastawiona. Dziękuję Wam bardzo, wykrakaliście mi starość, cieszę się że mogę na Was polegać 😀.

 Nie myślę już o jesieni jako o porze roku, która wszystko mi zabiera, mając tu na myśli całodniowe wycieczki rowerowe, wieczory spędzane na balkonie i drinki pod chmurką. Staram się traktować te jesienno-zimowe miesiące jako czas odpoczynku, nabierania sił i równowagi, chociaż z tym odpoczynkiem póki co u mnie słabo. Bo jak nie roweruję, w ilościach dużo większych niż przez całe lato, to wyszukuję sobie inne ciekawe zajęcia. Normalnie o tej porze roku myślałabym o tym, żeby jak najszybciej wskoczyć pod koc i możliwie długo spod niego nie wychodzić. Teraz myślę o tym co zrobić, żeby jeszcze nie wracać do domu.

 Poprzedni poniedziałek, który dla mnie był sobotą, spędziłam spacerując po ulubionej chyba dzielnicy Hamburga. Blankenese była kiedyś wioską rybacką i żeglarską a dzisiaj ma miano ekskluzywnej i nie jest żadną tajemnicą, że mieszkają tu tylko najbogatsi. Ale proszę się nie zrażać bo ta dzielnica wcale nie ocieka złotem i marmurami a wille nie stoją za sięgającą chmur bramą strzeżoną przez strażnika i groźne psy. Bardziej czuć tutaj klimat rybackiej wioski niż pięniędzy i przepychu. I chociaż Blankenese jest jedną z najbogatszych dzielnic Hamburga to jest też jedną z najbardziej urokliwych a jak wiemy bogactwo nie zawsze idzie w parze z dobrym smakiem. Blankenese się Hamburgowi udało.

 Serce Blankenese to Treppenviertel ( Dzielnica Schodów ), labirynt wąskich ścieżek i schodów, często stromych, bo Blankenese ulokowane jest na wzgórzu. Ilość schodów, którą trzeba liczyć w tysiącach, sprawia że spacerowanie tutaj potrafi być męczące ale daję Wam moje słowo, że wśród tych klimatycznych domów i ze wstęgą Łaby na horyzoncie wogóle się nie myśli o zadyszce i o bólu kolan.

 Byłam w Blankenese o różnych porach roku i zawsze wracam tam z największą przyjemnością. Pojechałam tam wiosną, i w środku lata, w zeszłym roku zabrałam tam Ulę i Julkę na początku grudnia. Uwierzcie mi, że nie mogę się zdecydować kiedy Blankenese wygląda najciekawiej bo każda pora roku jest inna co sprawia, że po Blankenese spaceruje się inaczej. Stałym punktem programu są jedynie te strome schody raz w górę raz w dół. Do kolekcji brakuje mi jedynie spaceru po Blankenese przykrytym warstwą białego puchu ale kto wie, może uda się teraz, o ile zima będzie piękna i biała.

 Zawsze spaceruję po Blankenese z taką samą i przyjemnością, i ciekawością. Chociaż wiem, gdzie się znajduje nastarszy dom, pochodzący z końca XVI w., to lubię szukać innych równie starych i na jednym z nich zobaczyłam rok 1787 ale chyba z ekscytacji nie zrobiłam zdjęcia. Dom ze zdjęcia poniżej został wybudowany zaledwie cztery lata później.

 Blankenese jest naprawdę szalenie klimatyczne, spokojne i ciche, aż ciężko uwierzyć, że to dzielnica drugiego największego miasta w Niemczech. Nie wiem, może to przez to że jako gdynianka darzę byłe wsie rybackie wielkim sentymentem i dobrze się w nich czuję ale jest w Blankenese coś takiego co przyciąga mnie jak magnes. I bardzo często kiedy nie mam żadnych planów to w mojej głowie pojawia się myśl żeby przyjechać właśnie tutaj, pochodzić po schodach, pozaglądać ludziom w okna, pospacerować nad Łabą. Cieszę się, że od tygodnia wiem jak wygląda tutaj jesień, która jak już wspomniałam jest w tym roku wyjątkowa.

 Mam nadzieję, że i Wasza jesień jest w tym roku nienajgorsza i znajdujecie mnóstwo powodów żeby się nią cieszyć. Najlepsze okazje stwarzamy sobie sami a ja jestem doskonałym dowodem na to, że i z jesienią można się zaprzyjaźnić, czego jeszcze nie tak dawno nie brałam nawet pod uwagę. Zajęło mi to trochę ale za to teraz jestem na etapie największych jesiennych zachwytów i będę bronić jesieni jak lwica, i to taka prawdziwa bo zodiakalna. Nawet teraz patrzę przez okno na jesienne drzwa ozłocone promieniami słońca i oprócz wielu uczuć głośno odzywa się we mnie wdzięczność w duecie z radością. Nie ma co, jesień mi się w tym roku udała, bez dwóch zdań!