Urlop na przełomie lat czyli jak było w Italii

 Powoli zbliża się ku końcowi dzień, który ja zaczęłam o trzeciej w nocy. Zakończył się również ostatni urlop w zeszłym i pierwszy w nowym roku, będący urlopem przełomu lat a Włochy po raz czwarty udowodniły, że są świetną destynacją na spontaniczny urlop, kiedy nie do końca wie się gdzie chce się jechać i co robić. Nasz plan na te sześć dni zakładał, jak to często bywa w naszym przypadku, brak konkretnego planu co skończyło się tym, że zobaczyliśmy dużo pięknych miejsc, które miałam na liście marzeń, a przy tym nie byliśmy zmęczeni. Odespałam trochę wczesną pobudkę i sprawa wygląda tak, że jestem gotowa żeby napisać Wam jak było.

 Naszą przygodę zaczęliśmy w Cinque Terre, gdzie z pięciu pięknych miasteczek wybraliśmy dwa - Manarolę i Riomaggiore. Byłam przezachwycona i powiem Wam, że będąc tam na miejscu nie do końca docierał do mnie fakt, że mam przed sobą kolorowe kamienice usytuowane na klifie, i że to nie jest zdjęcie tak jak podziwiałam te kadry do tej pory, tylko Mońcia naprawdę tu jest. Jest i spełnia marzenia!

 Nowy rok powitaliśmy w Pizie nad rzeką, gdzie miał miejsce wspaniały pokaz fajerwerków. A później w radosnych nastrojach ruszyliśmy na spacer po mieście. Był to mój drugi sylwester, który spędziłam we Włoszech, poprzedni miał miejsce równo dziesięć lat temu w Bergamo. Tamten był jednocześnie pierwszym, który spędziłam z moim Pankrackiem i bardzo się cieszę, że dekadę później znów powitaliśmy razem nowy rok na włoskiej ziemi, było to fajne zamknięcie dziesięciu wspólnych lat.

 Pierwszy tegoroczny spacer to wędrówka po Pizie, powitaliśmy nowy rok z przytupem, tak to ja mogę świętować! Czuję do Pizy miliard ciepłych uczuć, od lat marzyłam o zobaczeniu tej słynnej wieży, nie stojącej zbyt prosto, przyznam Wam się, że nie wiedzieć czemu myślałam, że jest niższa. Uważam też, że Piza jest trochę niedoceniana jeśli chodzi o to co może zaoferować turystom i za klimat, który chwyta za serce. Mnie też do tej pory kojarzyła się z krzywą wieżą a okazało się, że skakałam z radości i ekscytacji.

  Pierwsze tegoroczne popołudnie spędziliśmy w Lucca, gdzie było bardzo świątecznie bo trwały jeszcze jarmarki. W ogóle uważam, że koniec roku to świetna pora na podróże, jeśli kocha się jarmarki tak jak ja, bo takie wyjazdy pozwalają przedłużyć świętowanie i cieszyć się smakołykami i grzanym winem. Podczas gdy moje jarmarki skończyły się 23 grudnia, te we Włoszech miały się świetnie i cudownie umilały nam pobyt. Nie przegapiliśmy żadnego.

 Byliśmy również we Florencji, która oczarowała mnie architekturą i gdzie miałam niebywałą przyjemność spotkać się z Gosią ( zajrzyjcie! ). Gosia, bardzo Ci dziękuję, że z entuzjazmem zareagowałaś na mój pomysł, żebyśmy spotkały się we Florencji, gdzie przecinały się nasze ścieżki. Mam również nadzieję, że nie było to nasze ostatnie spotkanie. Stary rok zakończyłam z myślą, że blogowe znajomości to najpiękniejsza rzecz jaka mi się w tym blogowaniu przydarzyła i z taką samą zaczęłam ten nowy, lepiej być nie mogło!

 Z kolei Uli zawdzięczam jeden z najfajniejszych dni całego wyjazdu i naszą wycieczkę do San Marino. Ula, oprócz wielu wspaniałych cech ma również dar przekonywania i nastawionego sceptycznie do San Marino osobnika potrafiła namówić, żebyśmy wzięli San Marino pod uwagę będąc we Włoszech. Skończyło się to tak, że ten tyci kraj usytuowany na szczycie góry, szalenie nam się spodobał. Były piękne widoki, cudowny klimat i, oczywiście, jarmark świąteczny z widokiem na chmury, góry i świat w oddali. Sami powiedzcie czy to nie brzmi tak, że chce się zatrzymać zegary i zablokować kalendarze?

 Ostatni dzień spędziliśmy nad Como, w Como 😊.

 Pora wracać do rzeczywistości ale będę ku niej szła niespiesznie, wolnym krokiem bo przede mną jeszcze dwa wolne od pracy dni. A ponieważ wróciłam do krainy zasypanej białym śniegiem to cieszenie się nim jest głównym planem, który na nie mam. Tak pięknej zimy nie widziałam już dawno i mam zamiar się nią nacieszyć włócząc się po moich lasach, łąkach i polach.

 Wróciłam z Włoch wypoczęta, zachwycona i najedzona. Zaspokoiłam zapotrzebowanie organizmu na gluten, owoce morza, campari i aperola ale któż to wie na jak długo? 😀 Spędziłam fantastyczny czas ze znajomymi, znów widziałam Alpy z samolotu, zrobiłam milion wspaniałych w moim mniemaniu zdjęć i zostawiłam ślady stóp w nowych miejscach. I chociaż z ostatniego mieszkania musieliśmy w środku nocy wychodzić przez piwnicę ( niedługo Wam o tym napiszę ) to zdążyliśmy na samolot i szczęśliwie wróciliśmy do domu. Dopisała nam pogoda i niemal nieustannie świeciło słońce, co nie da się ukryć uprzyjemniało spacerowanie w mroźne dni. Padało tylko raz, we Florencji, ale nie była to ulewa, ba!, nie był to nawet deszcz uniemożliwiający zwiedzanie. Padało przelotnie i jako ochrona wystarczył dobry, poczciwy kaptur.

 A co tam u Was moi mili? Z jaką energią wkroczyliście w nowy rok i w jakich nastrojach pożegnaliście ten stary? Mam nadzieję, że dopisuje Wam dobry humor i wyśmienite samopoczucie, dla mnie pierwsze dni roku to zawsze plus sto do nastroju, nie inaczej jest i teraz. W perspektywie mam wieczór pod kołderką, z książką i widokiem na choinkę. Bolesna jest myśl, że niedługo będę musiała się z nią pożegnać bo udała nam się w tym roku wyjątkowo, póki co jednak mam zamiar o nią walczyć do ostatnich dni 😊.

 Życzę Wam samych cudowności w nowym roku, niech codzienność hojnie Was obdarza pięknymi, dobrymi i zasługującymi na zapamiętanie dniami. Bądźcie zdrowi, zadowoleni i usatysfakcjonowani i dbajcie o siebie. Ściskam Was z całych sił a tych mam sporo bo przez ostatnie dni jadłam nieprzyzwoicie dużo co, mam nadzieję, poszło mi w mięśnie. Buziaki!

Wiadomość z ostatniej chwili: zamiast wskoczyć pod kołderkę wskoczyłam w zimowe buty i poszliśmy na długi spacer, ciesząc się piękną białą zimą. Po drodze zaszliśmy do znajomych na herbatkę i wino co skończyło się tym, że jest 23 a my dopiero wróciliśmy do domu. Świat jest przepiękny cały na biało!

( Włochy, styczeń 2026 r. )