W Pizie zachwyty tkwią w szczegółach...

 ... kryjących się w cieniu Krzywej Wieży, która jest zaledwie dodatkiem, co z tego, że jeśli chodzi o Pizę to najbardziej znanym?  Nie wiem czemu ale nie spodziewałam się po Pizie zbyt wiele, w związku z czym nie miałam wobec niej zbyt dużych oczekiwań. Marzyłam o zobaczeniu wieży, z której słynie, bo przecież ten zabytek zna cały świat ale pomimo tego, że mieliśmy tam zarezerwowany nocleg na dwie noce to nie zastanawiałam się nad tym, czy będzie tam co robić. A było!

 Plan na Pizę miałam krótki i dla wszystkich oczywisty a jego pierwszym i jedynym punktem była wieża. Po jej zobaczeniu chciałam po prostu ruszyć w miasto i sprawdzić co oferuje i co w sobie kryje, biorąc również pod uwagę wersję, że tych atrakcji może nie być zbyt wiele. A tymczasem Piza zauroczyła mnie od pierwszych kroków i zrobiła to tak dobrze, że po tych kilku krokach zdążyłam już zapomnieć, że widziałam Krzywą Wieżę i w temacie podróżniczych marzeń mam już jedno mniej. Odkrywanie uroków miasta tak mnie pochłonęło i tak zachwyciło, że teraz, po upływie kilku miesięcy, myśląc o Pizie wcale nie myślę o budowli, z której najbardziej słynie.

  Już po kilkunastu pierwszych krokach byłam zbulwersowana turystami z całego świata, którzy tak mało uwagi poświęcają Pizie, skupiając się jedynie na wieży, która chyli się ku upadkowi 😊. Mało kto wspomina o cudownym klimacie ukrytym w labiryntach wąskich ulic, o kamienicach w ciepłych barwach, o okwieconych nawet w styczniu balkonikach, o słońcu prześwitującym między kominami i kładącym się na bruku fantazyjnym cieniem. Wy na szczęście macie mnie a ja Wam pokażę, że Piza pęka w szwach od powodów do zachwytów. Mnóstwo tutaj klimatycznych zaułków w typowo włoskim stylu i kawiarni, w których nikogo nie dziwi zapijanie śniadania Aperolem ( zgadnijcie o kim mowa? ). Piza to dużo więcej niż znana na cały świat wieża, zaryzykuję nawet stwierdzenie, że cały urok miasta skrywa się poza nią. Nie chcę sobie nawet wyobrażać ile tracą ci, którzy przyjeżdżają tutaj zobaczyć Krzywą Wieżę, po czym od razu jadą dalej. 

 Piza to miasto idealne dla ludzi dostrzegających urok w odpadającym tynku, mikroskopijnych balkonikach, okiennicach, w echu kroków odbijającym się od żółtych i pomarańczowych ścian. A niespieszny spacer to najlepsze co możemy oferować i miastu, i sobie. Nie szukajcie a znajdziecie. 

  Niby trochę się złoszczę na turystów poświęcających tak mało uwagi samemu miastu ale prawda jest taka, że również bardzo im dziękuję. Średnio podobało mi się to, że aby zrobić sobie zdjęcie z Krzywą Wieżą w tle trzeba niemal rozpychać się łokciami i nie da się zrobić kroku, żeby nie wejść innym w kadr. Powiem Wam, że po tych kilku chwilach w okolicach Krzywej Wieży byłam już tak zmęczona i przebodźcowana, że uratować mogło mnie tylko oddalenie się od tego chaosu. I kieliszek Campari.

 Cisza i spokój panujące w uliczkach Pizy były kojące i łagodziły doznania spod wieży. Podejrzewam, że sporo turystów nie zdążyło jeszcze wstać, odsypiając szaleństwa sylwestrowej nocy, reszta została na placu przy katedrze. Dzięki temu w spokoju mogłam nacieszyć się miastem budzącym się do życia, widokiem otwieranych dopiero kawiarenek i gwarem rozmów pierwszych osób zajmujących wolne stoliki. Wstawania wcześnie na urlopie nie zaliczam do atrakcji ale jak już wstanę to czerpię z tych chwil ile się da. Świat budzący się po nocy, w tym przypadku sylwestrowej, ma w sobie niezliczone pokłady doznań zostających w sercu na długo.

 Ten niespieszny spacer był dla mnie najfajniejszą atrakcją a teraz jest najmilszym wspomnieniem. Zaglądanie w zaułki i w bramy, potykanie się na nierównym bruku, wyszukiwanie zachwycających detali a to wszystko pod niebieskim, pierwszostyczniowym niebem. Czy takie poranki mają jakąkolwiek wadę, nawet najmniejszą?

 Jeśli chodzi o Włochy to plasują się na drugim miejscu na liście krajów, w których bywam najczęściej, przegrywając z Hiszpanią. Styczniowy urlop był czwartym spędzonym w kraju mającym kształt buta a prawda jest taka, że mam na swojej liście marzeń jeszcze kilka ( naście? ) włoskich miejsc. Konkurencja na podium jest spora a rywalizacja zaciekła ale Piza może spać spokojnie bo podarowała mi tyyyyyyyyyle zachytów, że znajduje się w gronie włoskich ulubieńców.

  W Pizie lepiej być nie mogło a ja nie mogłam sobie wymarzyć piękniejszego rozpoczęcia i nowego roku, i urlopu. I chociaż kolejne dni przyniosły i Florencję, i Cinque Terre, i San Marino, to w Pizie, echhhhh, w Pizie było przewspaniale. Cicho, spokojnie i miło chociaż serce biło tak szybko, jakbym sobie zrobiła przebieżkę. A wszystko to za sprawą emocji i zachwytów.