Ale jazda! Pierwsze rowerowanie w tym roku

 Sprawy moi drodzy wyglądają tak, że właśnie przed chwilą wróciłam do domu z pierwszej w tym roku przejażdżki rowerowej i jestem przeszczęśliwa. Ten dzień to również pierwsza posiadówka nad jeziorem, z książką, herbatą i słońcem świecącym mi prosto w twarz. Widziałam dwa motyle, sarny, żabę, zaczątki kwitnących drzewek i pąki magnolii. Bez najmniejszych nawet wyrzutów sumienia przebimbałam tak niemal caluśki dzień i było mi tak dobrze, że ach, och i w ogóle... 

 Żadna to dla Was nowość, że jazda na rowerze jest dla mnie jedną z największych życiowych przyjemności a pierwsza przejażdżka po zimie zawsze tak bardzo raduje że, wierzcie lub nie, jadę przed siebie i śmieję się w głos. Nie inaczej było i dzisiaj a moim śmiechom wtórowały ptaki; ich śpiewy były najlepszym muzycznym tłem do tego wszystkiego co się działo, chociaż działa się zwyczajna codzienność a nie że jakieś cuda.

 Niezmiernie się cieszę, że moje wolne dni przypadły akurat wtedy kiedy prognozy pokazywały najpiękniejszą w całym tygodniu pogodę bo z tym to bywa różnie. Kiedy kilka dni temu byłam w piwnicy to czule poklepałam rower po siodełku i obiecałam, że niedługo po niego przyjdę i ruszymy przed siebie. Cieszę się, że kilka dni później dotrzymałam słowa. Wylatywałam do Edynburga ze świata zasypanego bielą a po tygodniu wróciłam do początków wiosny i 17 stopni na plusie. I chociaż co roku sobie obiecuję, że się nie ugnę i po pierwszych ciepłych dniach nie wyciągnę od razu letnich ciuchów to, jak możecie się domyślić, znów to zrobiłam. Po czym zrobiło się zimno. I chociaż teraz noce dalej są chłodne to często zdarzają się piękne słoneczne dni takie jak dzisiaj.

 No bo sami powiedzcie czego ja mogę chcieć więcej? W perspektywie mam wolny dzień, w plecaku ciastka, książkę i herbatę, jadę przed siebie na ulubionym środku lokomocji, nad głową mam słońce w towarzystwie niebieskiego nieba, ćwierkają mi ptaki. I jakby było mało tych dobrodziejstw to jeszcze urlop od poniedziałku, na którym, jeśli wypali, będą się działy fajne i pewnie niezapomniane rzeczy. Mam nadzieję, że wszystko co mogło pójść nie tak to już poszło i TEN wyjazd dojdzie do skutku bo jak nie to nie ręczę za siebie 😀. Plany były inne, napiszę Wam o nich następnym razem, pokrzyżowała nam je wojna na Bliskim Wschodzie a w drugim z miejsc zapowiadana brzydka pogoda, z deszczem przez cały nasz pobyt.

 Zima w tym roku była tak cudna że dla mnie, miłośniczki słońca, ciepła i bosych stóp, mogłaby trwać bez końca. Dwa miesiące niemal nieustannego śniegu a przy tym duża ilość słońca skutecznie odciągnęły moją uwagę od czekania na wiosnę, za którą w ogóle nie tęskniłam. Ale teraz, kiedy już się zaczyna a w powietrzu można już poczuć wszystko to, co z nią przyjdzie, nie zamieniłabym marca na żaden inny miesiąc. A tak w ogóle to Wam też tak szybko te trzy miesiące przeleciały, że szast prast i nagle, ni z tego ni z owego, końcówka marca? Czy ja mam zepsuty kalendarz?

 To był piękny dzień, skąpany w słońcu, radości i ogromie dobrych chwil. Nawet znalazłam w sobie pokłady skupienia pozwalające na medytację i świadomą radość z momentów, które właśnie trwają. A że siedziałam na trawie to przy okazji zaczerpnęłam dobrą energię od Matki Ziemi 😊. Tyle dobrego w ciągu jednego dnia, który jeszcze się nie skończył i jeszcze będzie się działo bo na kolację pieczona ryba z warzywami. Na uwagę zasługuje również fakt, że sama ją przyrządzę a stanie przy garach to, co tu ukrywać, nie jest moje ulubione zajęcie. Zdecydowanie bardziej lubię siedzieć przy stole 😀.

 Życzę Wam pięknych kolejnych dni, skąpanych w słońcu i radości. Niech się dzieją dobre rzeczy.