Kadry z życia po grecku

 Kalimera! Ach nie, wróć, powinno być witajcie najmilsi. Ta kalimera to z przyzwyczajenia bo tak witałam się ze światem przez ostatnie 10 dni. Większość z Was, a już na pewno poligloci, domyśla się zatem gdzie spędziłam ostatni urlop, z którego wróciłam przedwczoraj. Było cudnie, bosko i przewspaniale, nie wiem ile czasu będzie musiało upłynąć żebym przestała uśmiechać się do greckich wspomnień ale póki co unoszę się nad ziemią i szybko lądować nie zamierzam aczkolwiek nie wiem jak to będzie jutro o 9 rano bo możliwe, że pourlopowa rzeczywistość z hukiem postawi mnie na ziemi. Oby nie bo póki co powrót do pracy napawa mnie radością i niech tak zostanie.

 Grecja była destynacją mojej pierwszej zagranicznej podróży, to od niej wszystko się zaczęło i zawsze będę mieć do Grecji sentyment. Zawsze wiedziałam, że kiedyś do Grecji wrócę, niestety trochę czasu mi zajęło zamienienie planów w czyn, bo przecież trzeba było realizować kolejne punkty z podróżniczej listy marzeń, która się przecież sama nie odhaczy. Tląca się już od jakiegoś czasu myśl o powrocie do Grecji wybuchła w tym roku wielkim płomieniem a celem naszego wrześniowego urlopu została Kreta i leżąca niedaleko Santorini, nawet jeżeli to niedaleko to "zaledwie" 4 godziny wolnym, ale za to tanim promem. 

 Naszą przygodę zaczęliśmy w Heraklionie, dokąd mieliśmy lot i skąd wypływał prom na Santorini już w pierwszą noc po przylocie. Od razu Was uprzedzam, że wpisu o Heraklionie nie będzie bo miasto jest nieciekawe i nijakie, o czym już wiedziałam planując podróż, zrobiłam zaledwie kilka zdjęć i to w sumie tylko po to, żeby mieć cokolwiek na pamiątkę. Zatem jeśli planujecie Kretę to Heraklionu nie dość, że nie polecam, to nawet Wam odradzam, musicie mi uwierzyć na słowo że Kreta ma ogrom fajniejszych i piękniejszych destynacji.

 Jednym z moich podróżniczych marzeń było Santorini a ja byłam gotowa zrobić wszystko żeby tam dotrzeć, z wyjątkiem płynięcia tam wpław bo patrząc na moje pływackie umiejętności nie dotarłabym daleko a do zawrócenia zmusiłaby mnie pierwsza większa fala. Kłody pod nogi kładli mi morscy przewoźnicy bo powiedzieć, że ceny biletów na prom były kosmiczne to jak nic nie powiedzieć. Szaleństwem wydawało mi się wydawanie na prom niemal tyle ile kosztowały bilety lotnicze, nie pocieszała mnie nawet myśl, że przecież spełnianie marzeń kosztuje, no ale żeby krocie? Na szczęście idę przez życie z osobą utalentowaną na wielu frontach a jednym z nich jest wyszukiwanie fajnych i tanich połączeń, to Jemu zawdzięczam Santorini. Żeby było ciekawie, co tam ciekawie, żeby było tanio, rejs ku Santorini zaczęliśmy o trzeciej w nocy, trwał cztery godziny ale cóż to dla mnie skoro cały przespałam. No i fakt, że trochę przed ósmą byliśmy już gotowi do zwiedzania pozwolił nam zobaczyć wyspę bez masakrycznych tłumów. Bo chociaż Santorini mnie oczarowało i wzruszyło samym faktem, że jest, no i że jestem tam ja, to ilość turystów trochę zaskoczyła. Wyobrażacie sobie, że są ludzie stojący po kilkadziesiąt minut w kolejce tylko po to, żeby sobie zrobić instagramowe zdjęcie z niebieskimi kopułami? A można było pójść uliczką od drugiej strony i mieć podobny kadr, nie dyktowany modą. Zauważyłam też, że tylko nieliczni zapuszczają się w uliczki oddalone od modnego centrum, w których było równie klimatycznie a zdecydowanie spokojniej. Na zawsze chcę zapamiętać śniadanie z widokiem na morze i białe miasto zbudowane na czarnym zboczu, w dniu będącym naszą kolejną rocznicą. Możecie probować zgadywać czy płakałam ze szczęścia czy nie? 😊

 Po dwóch dniach na Santorini wróciliśmy do Heraklionu ale ten powrót był trochę przygodą, bo prom, chociaż drogi i szybki, był opóźniony o prawie trzy godziny, zatem licząc czekanie w porcie i samą przeprawę na kontynent zajęło nam to więcej, co podróż tanim promem. Wygenerowało też sporą dawkę dodatkowego stresu bo w Heraklionie mieliśmy odebrać zarezerwowany na czas urlopu samochód a dzięki poślizgowi czasowemu istniało ryzyko, że nie dotrzemy do wypożyczalni przed zamknięciem. Na szczęście dotarliśmy ale głównie dzięki temu, że znaleźliśmy szybko wolną taksówkę, do których były kolejki ale jeden pan zabrał nas prosto z chodnika a nie z postoju, na którym czekała cała reszta ludzi i powinniśmy czekać i my. Szybko odebraliśmy auto i ruszyliśmy do Rethymno w którym mieliśmy zarezerwowane mieszkanie na cały pobyt na Krecie. Mieszkanko super, z dużym tarasem z widokiem na morze i fortecę, w spokojnej dzielnicy oddalonej 15 minut spacerem od starówki. A samo Rethymno skradło moje serce, zwłaszcza wczesnoporanne spacery po porcie i wąskich uliczkach, na których byłam tylko ja i koty.

 Oczarowała mnie Chania, pięknym weneckim portem i labiryntem klimatycznych uliczek. Przeszliśmy najdłuższy kanion w Europie i chociaż ta "przeprawa" trwa sześć godzin to bez zastanowienia przeszłabym go jeszcze raz nawet teraz. Zimne piwo wypite w tawernie na końcu szlaku smakowało niemal tak wybornie jak gorący earl grey. Zwiedziliśmy duży klasztor ale i zaglądaliśmy do małych, pachnących starością kapliczek.

 Głaskałam koty i osły, zazdrościłam żyjącym na rajskiej plaży kozom. Przez cały pobyt w Grecji jadłam niemal tylko owoce morza i grecką sałatkę bo wiem, że menu złożone z takich rarytasów nie przytrafi mi się zbyt szybko zatem i ja i mój pojemny na szczęście żołądek czuliśmy się w obowiązku korzystać. Kalmary, ośmiornice, krewetki i mule stanowiły moją podstawę żywieniową, nawet jeśli szłam na kolację z postanowieniem zjedzenia czegoś innego to moje oczy widziały w menu tylko dary morza. Nawet coś tak powszedniego jak ryba jadłam tylko raz 😊.

 A ta słodka żyjąca przy rajskiej plaży kózka wskoczyła mi raciczkami na kolana i ufajdała białą sukienkę. Wiem co to znaczy walka z ubraniami utytłanymi czerwoną ziemią bo walczyłam z nimi po Jordanii i chociaż sukienkę uprałam od razu po powrocie do greckiego mieszkanka to nie wszystko się sprało. Zatem jeśli macie jakieś skuteczne sposoby na wywabianie plam z czerwonej ziemi to podzielcie się nimi ładnie proszę, bo ja póki co moczę sukienkę w Vanishu i trzymam kciuki za powodzenie akcji.

 Odwiedziliśmy dwie rajskie plaże, z wodą ciepłą i przejrzystą, z której nie chciałam wyjść i udawałam że nie widzę machania ani nie słyszę nawoływań a zamiast tego płynęłam w drugą stronę. Powiem Wam, że nawet najbardziej niegrzeczne dzieci mogłyby się uczyć ode mnie marudzenia bo jak sobie postanowiłam, że z wody nie wyjdę, to nie wyszłam 😊. Tak byłam zdesperowana, że tupałam nogą, tzn. w miejscach gdzie dotykałam dna z moim szałowym niecałym metr sześćdziesiąt. I jak nie lubię plażowania to pluskanie się w cieplutkiej lazurowej wodzie mogłoby być moim sposobem na życie.

 A ostatniego dnia, w drodze z Rethymno do Heraklionu, zajechaliśmy jeszcze do wioski ukrytej w górach a słynącej z ceramiki. I tam, w niepozornie wyglądającej tawernie, zjedliśmy jeden z najpyszniejszych posiłków całego pobytu. Echhh, to było niezapomniane dziesięć dni. Było intensywnie ale też spokojnie, równoważyliśmy sobie aktywności tak aby ten urlop pozwolił nam wypocząć. Były zakurzone do piasku nogi i buty i mokre od potu koszulki ale też powolne posiłki, włóczęgi bez celu, patrzenie się na morze i śniadania w porcie na kamieniach pod latarnią. Lot powrotny mieliśmy o szóstej rano, który niemal cały przespałam, więc zleciał raz dwa, a do domu wróciłam z cieszącym mnie uczuciem braku niedosytu. Ten urlop trwał dokładnie tyle ile trwać powinien  a grecka codzienność podarowała mi wszystko o czym marzyłam.

 Po moich pierwszych w życiu zagranicznych wakacjach wróciłam z Grecji zakochana i w podróżowaniu, i w świecie, i w Grecji do tego stopnia, że rok później znów pojechałam do Grecji. Cieszę się, że ta ostatnia podróż dwie dekady później umocniła mnie we wszystkich dobrych uczuciach, które żywię do tego kraju. Kreta jest przepiękna o czym wcześniej słyszałam a teraz sama dobrze to wiem. Pamiętam jak jakiś czas temu żaliłam się tutaj, że tak bardzo lubię wyspy a tak rzadko na nich bywam, od czasu tego jęczenia dużo się zmieniło a ja bardzo się cieszę, że tylko w ciągu ostatniego urlopu zostawiłam i ślady stóp, i kawałek serca, na kolejnych dwóch.

 A co u Was kochani? Jak się zaczął wrzesień? Dał Wam już trochę popalić? Ja korzystam z ostatniego dnia urlopu i zaraz będę gnała jednośladem w daleki świat, który u mnie zaczyna się u progu mojego lasu. Jak zawsze zabieram ze sobą książkę i herbatę co oznacza, że będzie się działo 😀. Pięknego dnia!